دمی با شیخ اجل

هر که دلارام دید ، از دلش آرام رفت

چشم ندارد خلاص ، هر که در این دام رفت

یاد تو میرفت و ما ، عاشق و بیدل بدیم

پرده برانداختی ، کار به اتمام رفت

ماه نتابد به روز ، چیست که در خانه تافت

سرو نروید به بام ، کیست که بر بام رفت

مشعلهای برفروخت پرتو خورشید عشق

خرمن خاصان بسوخت ، خانگه عام رفت

عارف مجموع را در پس دیوار صبر

طاقت صبرش نبود ، ننگ شد و نام رفت

گر به همه عمر خویش با تو برآرم دمی

حاصل عمر آن دمست ، باقی ایام رفت

هر که هوایی نپخت یا به فراقی نسوخت

آخر عمر از جهان ، چون برود خام رفت

ما قدم از سر کنیم در طلب دوستان

راه به جایی نبرد ، هر که به اقدام رفت

همت سعدی به عشق ، میل نکردی ولی

می چو فرو شد به کام ، عقل به ناکام رفت